สวัสดีครับ ไดซัง........
นี่...ไดซังครับ ชีวิตคนเรานี่ไม่แน่ไม่นอนเลยนะครับ บทจะดวงขึ้นก็โชคดีลัคกี้สุดๆ บทจะซวยก็เล่นซะหวิดกลับบ้านเก่าเอาง่ายๆเลย...ผมชักจะเข้าถึงรสพระธรรมบ้างซะแล้วสิครับ
อ้อ...ก่อนอื่น........
ผมได้เสื้อคลุมมาแล้วครับ!! เป็นไงบ้างครับ ใส่แล้วดูดีมีมาดขึ้นบ้างมั้ยล่ะครับ? \(^0^)/
_____________
ว่าแต่ผมหายไปซะนานเลย ไดซังคงสงสัยใช่มั้ยล่ะครับว่าเกิดอะไรขึ้นกับผมกัน...
งั้นผมจะเริ่มเล่าตั้งแต่ตอนที่ผมไปต่อแขนรุ่นพี่เดอิดาระ
...ไปโดยขึ้นนกรุ่นพี่ไปน่ะครับ เพียงแต่การบินนี่ไม่ค่อยจะสบายตัวเอาซะเลยนะครับ ...เล่นเอาผมเมาจนอ๊วกตลอดทางเลย (คิดถึงแล้วก็คลื่นไส้ขึ้นมาอีกรอบ....โอ๊กกกกกกกกกกกก!!!)
แล้วก็รุ่นพี่แกไปเก็บแขนอีกข้างมาด้วยตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แขนข้างที่ขาดอยู่ก่อนหน้าน่ะครับ เห็นว่าโดนคุณพลังสถิตย์ร่างหางเดี่ยวเล่นงานเอา อืมมมม....สงสัยไปเก็บตกเอาแถวหน้าหมู่บ้านซึนะขาออกมาล่ะมั้งครับ?
แล้วเราก็ออกตามหาคุณคาคุซึ....
ซึ่งก็หาเจอได้ในเวลาไม่นาน.....(แต่ก็นานพอจะทำให้ข้าวเย็นผมมันออกมาหมดแล้วล่ะครับ T^T)
คุณคาคุซึก็ใจดีมากเลยครับ... เย็บแขนให้รุ่นพี่เดอิไม่บ่นซักคำ แต่เอ๊ะ! เหมือนรุ่นพี่แกยื่นอะไรเป็นกระดาษสีเทาฟ่อนใหญ่ๆให้คาคุซังด้วยอ่ะครับ งง?
แล้วผมก็ได้เสื้อคลุมแสงอุษาจากคุณคาคุซึเนี่ยแหละครับ ผมใส่แล้วอวดรุ่นพี่เดอิใหญ่เลย...ก็คนมันดีใจนี่นา...
...ถ้าเหตุการณ์มันเป็นไปได้อย่างสงบก็ดีน่ะสิครับ...........
ก็รุ่นพี่ฮิดัน...คู่หูคนปัจจุบันของคาคุซังน่ะสิครับ...ไม่รู้ตะแกไปกินรังแตนมาจากไหน(เอ๋? รึว่าพี่แกอารมณ์บูดตลอดเวลากันล่ะเนี่ย...) นั่งบ่นใส่คาคุซังฉอดๆเลย จนคาคุซังเริ่มเดือดปุดๆ เส้นเลือดปูดโปน ฝีเข็มที่เย็บแขนรุ่นพี่เดอิก็หนักขึ้นเรื่อยๆ
...ชักจะแย่แล้วสิครับ
ในฐานะรุ่นน้องที่ดี ผมต้องปกป้องรุ่นพี่เดอิ! แล้วฮิดันซังก็ด่าไปถึงเรื่องเสื้อคลุมผมพอดี...จำได้แม่นเลยครับว่ารุ่นพี่แกพูดว่าไง.........
'แล้วแกจะดีใจไปทำไมฟะ! กะอีแค่เสื้อคลุมทรงเพนกวินพรรค์นี้ ฉอด ฉอด ฉอด......'
ผมเลยได้โอกาสเบี่ยงเบนความสนใจรุ่นพี่ฮิดันให้เลิกบ่น...
'อ้อ งั้นทรงผมแบบรุ่นพี่นี่ใส่เสื้อคลุมแล้วก็คงเหมือนเพนกวินที่สุดในแสงอุษาแล้วสิครับ?'
ได้ผลทันตา...แต่สถานการณ์คับขัน....เอิ๊กส์
ผมต้องใช้สกิลInwที่ติดตัวมาแต่เกิด...เผ่นป่าราบครับ..
ไม่รู้ว่าผมวิ่งหนีไปไกลแค่ไหน แต่น่าจะวิ่งรอบป่า3รอบนะครับ ก็ผมว่าผมเห็นรุ่นพี่เดอิ๊กะคาคุซังตอนวิ่งวนอยู่3รอบนี่นา (อือ...ดูรุ่นพี่เดอิแกสะใจแบบแปลกๆแฮะ...รึว่ารุ่นพี่เป็นมาโซชอบให้คาคุซังเย็บแผล?)
แต่ยิ่งนานผมก็ยิ่งเหนื่อย เกียร์หมาถดถอยลงเรื่อยๆ แต่รุ่นพี่ฮิดันแกแรงไม่ลดลงเลย ถึกยังกะ-แรด-แน่ะครับ...
และแล้ว จากสถานการณ์คับขันก็เปลี่ยนไปเป็นวิกฤติ....
ผมจนมุมซะแหล่ววววว....
(อ่านจากขวาไปซ้ายนะคับ)
ในวินาทีเฉียดตายนั่นเอง...สมองน้อยๆของโทบิคนนี้ก็หมุนความเร็วสูงสุดหาทางเอาตัวรอดสุดชีวิต...
(อ่านจากขวาไปซ้ายเช่นกันคับ)
...รุ่นพี่ฮิดันชะงักไปเลย...................
สงสัยจะช๊อก เพราะดูเหมือนจะไม่มีใครสนใจลัทธิพี่แกมาก่อนเลย รู้สึกว่าผมจะรอดแล้วล่ะครับ
...หลังจากนั้นสามชั่วโมง ผมก็นั่งฟังรุ่นพี่เทศน์เกี่ยวกะลัทธิจาชินแบบไร้เบรค ไร้ตัวแสดงแทน...ไอ้ผมก็ฟังไม่รู้เรื่องหรอกคับ...ได้แต่เออออตามรุ่นพี่ไป...
แต่ท่าทางรุ่นพี่ฮิดันจะยิ่งชอบใจ อารมณ์สดใสกว่าตอนแรกเห็นๆ
...สรุปแล้วผมก็เลยได้เข้าพิธีสวดภาวนากะพี่แกโดยปริยาย ต้องนอนแผ่กะพื้นกลางวงกลมที่เอาเลือดเขียน(บรื๋อส์~~~) แล้วเอาลิ่มปักอก(อันนี้รุ่นพี่ทำคนเดียวนะครับ ผมเปล่า) อยู่ตั้งครึ่งชั่วโมงแนะ ผมไม่รู้จะสวดอะไรก็เลยขอภาวนาให้รุ่นพี่ซาโซริผู้ล่วงลับไปไม่นานนี้ละกันครับ...
แล้วเราก็เดินกลับไปหาคาคุซังกะรุ่นพี่เดอิ ระหว่างทางรุ่นพี่ฮิดันแกแฮปปี้ม๊าก~มาก ลูบหัวลูบหาง(?)ผมใหญ่เลย แถมชวนผมมาทำพิธีกันอีกวันหลังด้วย คราวหน้าเอาลิ่มปักอกไปด้วยเลยดีกว่า.....
....ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะไม่ได้เจอคู่รุ่นพี่ในเร็ววันนี้อ่ะคับ......
พอเรากลับไปถึงโดยสวัสดิภาพ ...รุ่นพี่เดอิ๊แกดูผิดหวังยกใหญ่เลย ...เอ~~~ สงสัยรุ่นพี่จะเสียดายที่อดสวดภาวนาให้รุ่นพี่ซาโซริล่ะมั้งครับ
เอาเป็นว่าเย็บแขนเรียบร้อยแล้ว ผมเองก็ได้ชุดแล้ว เราก็เลยจากลากันอย่างงดงามได้ซะทีล่ะครับ
เฮ้ออออ!!! เอาเป็นว่าผมรอดตายหวุดหวิดเลยนะเนี่ย....
รู้แล้วเหยียบไว้เลยนะครับไดซัง ผมว่ารุ่นพี่ฮิดันแกไม่เหมือนเพนกวินหรอกครับ...
รุ่นพี่ฮิดันเหมือนหมีแพนด้ามากกว่าเห็นๆครับ
จริงมะคับ?
แต่ไดซังอย่าเอาไปปูดนะคับ รอบนี้ผมว่าผมคงไม่แคล้วคลาดเหมือนครั้งก่อนแน่...T_T
....ผมรู้สึกว่าปากผมดูจะพาปัญหามาให้มากกว่าที่คิดซะแล้วสิ นี่ยิ่งรุ่นพี่เดอิแกได้แขนกลับมาแล้ว ครั้งหน้าผมอาจไม่จบแค่คอเคล็ดซะแล้วสิ.....
เอ้อ แล้วก็หวังว่าผมจะเริ่มชินกะการขี่นกของรุ่นพี่ได้ในเร็ววันนะครับ...
จาก โทบิ ผู้ยังไม่อยากเป็นเหยื่อสังเวยพระเจ้า อิ๋งงง
________________________
หมายเหตุ: Inw= เทพ เผื่อคนไม่รู้ค่ะ (ฮา)
ยาว........
มุกตัน...............
นับวันมันจะเหมือนไดเผาแสงรายตัวมากกว่าไดโทบิ... -"-
อยากจะบอกว่า เราเขียนทั้งน้ำตานะเนี่ย..TT[]TT โฮๆๆฮิดัน~~~ ไม่ได้ตั้งใจทำให้หลอนขนาดนั้นเลยอ่ะ...
หวังว่าทุกคนคงได้ไปลอยกระทงกันอย่างมีความสุขเมื่อวานนะคะ โชคดีค่ะ
จาก ยัคกี้ผู้เลิฟฮิดันสุดหัวใจ....(ร้องไห้อีกรอบ)
